1. Początek:
Pamiętam ten moment gdy mnie zauroczyłaś,
stałaś niepewna i na kogoś patrzyłaś.
Tym kimś nie byłem ja i mam nadzieję,
że odpowiedź znasz na pytanie, które
kiedyś Ci zadam, a brzmi ono "kochasz mnie?".
Do tego czasu czekaj na moją osobę,
która cierpi przez miłości chorobę,
i nie zastanawiaj się kim jestem,
bo teraz jest na to za wcześnie.
I nawet gdy uczucie moje odrzucisz,
a bogowie miłości zostaną obaleni,
to będę czekać dopóki się nie odwrócisz
i zrozumiesz, że jesteśmy sobie przeznaczeni.

2. Przeznaczenie:
Dusza ma egzystująca pośród szarych pól
rozpaczy i rozczarowania,
pędząca przez bezkresne łąki przeznaczenia,
głucha na innych dusz jęki i błagania
obserwująca jak wszystko się zmienia.
Czując bezsens swej sytuacji,
stojąc w wąwozie umysłowej ślepoty
chcąc uniknąć miłosnej stagnacji
stanie naprzeciw Ciebie jeszcze tej nocy.
Poprosi Ciebie o odwzajemnienie uczucia
by nie wpaść w nałóg nicości,
przejrzeć w końcu na oczy
By nie sprawić Tobie przykrości,
Byś doznała szczęścia w moich ramionach,
Byś mogła być kochana...
Lecz gdy wysiłki me spełzną na niczym,
a ty udasz się ku fałszywemu azylowi,
będę wolał martwym się stać, udać się w nieznane,
móc zaprzestać za twym sercem pogoni,
i w końcu odpocząć od sercowych rozterek,
spoglądając na mych dawnych uczuć popioły.

3. Prawda:
Ból, smutek, tęsknotę i rozpacz
odczuwam gdy przy mnie nie ma
postaci o zamglonych, brąz oczach
żyjącej w ślepocie uczuć fałszywych.
Zmyślonym azylu pełnym kłamstw,
ciemnej i zimnej przestrzeni w otchłani jej duszy.
Bezkresnej przepaści dawno zatraconej nadziei
gdzie miłość ma być może nigdy się nie pojawi..
Lecz ja się nie poddam, prędzej zginę targany
wiatrem niespełnionej miłości, niż prób swych
zaniecham w drodze do mej jedynej damy.
Zaprzedam się siłom nieczystym,
życie zakończę w zła czarnej otchłani
by mrok w jej duszy rozświetlić,
by oczom jej blask został oddany.

Na stole stoi mała niepozorna szklanka,
jest to szklanka dzielnego, polskiego powstańca,
coś się z niej wylewa – biało-czerwona ciecz,
ze stołu skapuje na stary, grunwaldzki miecz.

Godzina W, Powstanie zacznie się za chwilę,
zbuntowane miasto szans nie ma, wkrótce zginie
spalone doszczętnie przez nazistowskie śmieci,
polegną Warszawiacy, zginą nawet dzieci.

Do Polaków należą tego miasta mury,
wygonimy stąd wszystkie nieproszone szczury,
zachodnia ręko zguby, od stolicy wara!
Okupantów dosięgnie zasłużona kara!

Jak na imię ma szwaba nikt się nie zapyta,
dostanie kulkę w łeb germański bandyta!
Nie będzie litości dla tych nazistowskich świń,
hitlerowski morderco bez sumienia – giń! Giń!

W ziemi nieskończona otchłań, czarna dziura,
wiele dusz do zbawienia, jedna ledwie rura.
Żegnaj Stare Miasto, już Cię nie zobaczymy,
uciekamy bo bronić się już nie możemy.

Zdradzieccy sojusznicy, czerwoni ze wschodu,
szansa na ratunek dla polskiego narodu.
Choć na lewym brzegu rzeki stanęliście,
skurwysyny – przekleństwem się okazaliście!

Wolności kraju kosztem życia chcieliśmy strzec,
koszt ten jednak zbyt wielki, walk nadchodzi już kres,
sił nam już brak, pukamy więc do niebiańskich bram,
Anioły je otworzą a Bóg wybaczy nam...

Sześćdziesiąty trzeci dzień – Warszawa poległa,
wielu Polaków trafia do szwabskiego piekła,
ocaleni rodacy będą zapłakani,
jednak wolności z serc na zawsze oddani!